|
Het is een fragiel evenwicht |
|
|
|
maandag 27 december 2004 |
Blije - Inmiddels schrijft hij nog maar gemiddeld één
bezwaarschrift per week. Maar er zijn het afgelopen jaar periodes
geweest dat René Tigchelaar uit Blije zes à zeven brieven per week op
de bus deed. In augustus deed de chronisch hartpatiënt in het Friesch Dagblad
zijn beklag over de bezuinigingsmaatregelen van het kabinet Balkenende die vooral minima in zijn positie troffen.
Eind september leverde dat een succes op. ,,Een klein winstpuntje. Ik
mag weer gebruik maken van het zittend ziekenvervoer. Na vele brieven
kreeg ik te horen dat ik zó zwaar ziek ben dat ik toch met die taxi
mag. Gelukkig maar, anders zou ik niet eens in het ziekenhuis kunnen
komen.''
Tigchelaar heeft een aangeboren hartafwijking. Zijn rechterhartkamer
pompt het bloed door zijn hele lichaam. In de normale situatie neemt de
linkerkamer deze ‘grote bloedsomloop' voor zijn rekening. De
rechterkamer is niet gebouwd op zulk zwaar werk, dus kan Tigchelaar
eigenlijk geen enkele lichamelijke inspanning leveren. Een bijwerking
hiervan is dat vocht zich ophoopt in Tigchelaars lichaam. Dat moet zo
eens in de twee maanden klinisch verwijderd worden. Dan verblijft hij
een week of twee achtereen in het ziekenhuis. Hij is net terug van de
laatste keer. ,,Kan ik deze feestdagen fijn met mijn gezin
doorbrengen'', zegt hij. Vrijdagavond zijn ze met het hele gezin naar
de kerstnachtdienst geweest.
Hij heeft dan wel vergoeding voor taxivervoer naar het ziekenhuis, op
een aantal andere punten heeft hij nog steeds nul op het rekest.
,,Chronisch zieken moeten veel meer ziekenfondspremie gaan betalen, en
kunnen ook geen gebruik maken van de no-claimkorting. Verder is het
afwachten met welke zorginstellingen je verzekeraar contracten afsluit.
Heb je net in jaren een band met een instelling opgebouwd, moet je
verkassen omdat je verzekeraar daar geen contract mee heeft. Ook
blijken de chronisch zieke minima er een kwart tot een half procent
meer op achteruit te gaan dan het kabinet aanvankelijk beloofde. Kijk,
het kabinet overziet alles wel op macro-niveau, maar niet op
micro-niveau - de individuele gevallen. Er zitten gewoon haken en ogen
aan de regelgeving.''
Ondanks zijn moeilijke situatie blijft Tigchelaar doorgaan. ,,Ik ben
een vechter. Mensen die dat niet kunnen zullen sowieso buiten de boot
vallen. Af en toe help ik ook wel iemand met een bezwaarschrift.''
Ondertussen gaat het ,,eigenlijk niet zo goed'' met René Tigchelaar.
,,Net weer terug uit het ziekenhuis. Het is een heel fragiel evenwicht.
Voorlopig kom ik ook nog niet in aanmerking voor een
hart-transplantatie. Die wachtlijst is gemiddeld vierenhalf jaar, ik
sta er sinds mei op.''
Zijn dochters Nynke (7) en Doretta (5) zijn voorbereid op zijn
eventueel naderend einde. ,,Daar zijn mijn vrouw en ik heel eerlijk in.
De meisjes zijn er van doordrongen dat ik kan sterven. Die
rechterhartkamer wil nu wel eens met pensioen, ben ik bang.''
Een onzekere situatie voor het gezin Tigchelaar. ,,Tja, wat is nu
eigenlijk wel zeker? Dat je sterft dus. En voor mij is het ook heel
zeker dat de Here God bestaat. Dat houdt me op de been.
bron: Friesch Dagblad, 27-12-2004
 (0) Reacties | Reageer!
|
Nieuws 
